Mükemmel değilim. Sen de öyle.

" Bana sarılma. İstemiyorum. Sen gidince korkuyorum. Şimdi sarılıcan sonra sen gidicen... gidince ne olacak sarıldığın yer boş kalacak. Korkuyorum."









Bu günlere dair hatırlayacağım bir kare.

Bu kadar kayıp insanın içinde kaybolmaya çalışmak en zor oyunu oynamak...

Hiç farkeder mi?

Bunları sevmiyorum. Hatta takıntı derecesinde sevmiyorum denebilir...Denir mi denir:
- Nutellanın içinde ekmek peynir bilmemne kııntıları görmek...Iyyyy
- Sifonu çekilmemiş bi tuvalet manzarası ile kaşılaşmak
- Alakam olmayan insanların beni en iyi arkadaşları ilan edip devamlı peşime takılmaları ve kibarca başka bi planım olduğunu söylediğimde sanki onlara dünyanın en büyük kazığını atmışım gibi davanmaları. Gerçekten anlamak mümkün değil!
- Annemin onun canı istediğinde yatmam ve onun canı istediğinde uyanmamı istemesi. Bunu cidden benden beklemesi ve bu yönde uğraş vermesi. Anlaşılmaz yaşanır.
- Çalışma saatlerimi hergün soran insanlara hergün aynı cevabı vermek zorunda olmam.
- Bencil şımarık erkekler...Iyyyyy
- Hayır lafından anlamayanlar