Bu akşam

Sonsuz yalnız bir şehrin sensiz sokakları...Boş ve karanlık. İçimde şimdilik atamadığım bir şey var. Sana her zaman anlatmak istediğim ama ne senin anldığın ne de anlamak için çaba sarfettiğin. Kalbim bazen sıkıştırıyor beni köşelerde, kocaman ayaklarıyla eziyor, üstümden geçiyor sanki birileri. Dayanıyorum. Bunun sonu ölüm değil biliyorum. Derin nefes alıyorum. Tüm sahteliğiyle notalar dolduruyor odamı, sözler ve anlar. Silineceklerini bilerek izliyorum sessizce...Herşeyi çıkardım attım duvarlardan, işe yarar belki diye. Bunun "duvar"larla hiçbir ilgisi yokmuş! Ben sadece izliyorum. Duruyorum ve bakıyorum. Zaman...Geçiyor...Hissetmek acı veriyor. (Acımı dindirecek bişeyler verin) Akıtacak gözyaşım kaldı mı ki? Akanların ardından bakarken...Her sabah uyandığımda tek tek unutuyorum, her gece yatarken tek tek hatırlıyorum... Benden olan çoklar etrafımda geziyorlar. Neden tekrar? sen olmadan önceki zamanları düşünüyorum... Sen ki zaten hiç olmadın...Sen ki zaten hiç gelmedin...Gelmeyecektin...