Yolda yürürken içimden kendi kendime konuşuyodum. Aklıma komik bi espri geldi. Kendim yaptım, kendim güldüm içimden.
Aslında birine yapsam çok komik lan dedim bi de...

Bir zamanlar ruhum başka bi şekildeyken birini sevmiştim. İçimden kendi kendime onla konuşuyodum devamlı. Sanki hep o yanımdaymış gibi oluyodu o zaman. Aslında kendi kendime seviyodum onu. Onun pek aldırdığı yoktu. Aklı başka biyerlerdeydi. Başka birinde...
Artık içimden konuşurken onu hatırlamıyor olmak çok güzel.



Birini hatırlamıyor olmak veya birine karşı bir şeyler hissetmenin ne demek olduğunu hatırlamıyor olmak...evet bu kötü belki.