Bir an, sanki hiçbir şey değişmemiş gibi...Ha 4 sene öncesi ha şimdi. Herşey aynı gibi. Sen aynı mısın peki? Ya ben? Üzerimizden kamyon gibi geçen yıllardan sonra nerelerdeyiz, otobanın neresinde? Kayıp otoban, bizler kayıp.
Tek istediğimiz sevebilmekti oysa. İki insanın amacı aynı olup da bu kadar acı çeker mi? Çeker, ben biliyorum artık. Artık sevmeye çalışmıyorum kimseyi, kimsenin de beni sevmesini falan istemiyorum. Sevgilerine karşılık almak istedikleri minnet duygularını ben hissedemiyorum maalesef. Biri beni seviyor diye minnet duyamam, üzgünüm. Biri beni istiyorsa sever o kadar. Ben de zaten birini sadece istediğim için sevebilirim, bana bişey veriyor diye değil.
Bu şehirde yaşlanmak istemiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder