Ya çok saçma. Gülmekten yazamıyorum. Ama özetle anlatmam lazım. Ya da dur canım doğrudürüst anlatayım.

Emek sinemasının sokağındaki eskiden leş olan, dökülen, uyuşturucu yuvası olan barları yenilemişler. Artık orası trendy bi yer olmuş yani... Ben de geri kalmiyim aman hemen oralarda boy gösteriyim gibi bir düşünceyle değil tamamen tesadüfi olarak kendimi orda buldum geçen gün. Bütün gün rakı içme hayali kurduğumdan biraz tuhaf da olsa rakı söyledim. Tuhaf diyorum çünkü çok garip ki herkes pembe renkli şemsiyeli içkiler içiyor burada. Ben de rakı söyleyip bi de kavun var mı diye sordum. Bize servis yapan 18 yaşlarındaki rastalı renkli bandanalı ve yakışıklı çocuk, bana "Abla tesbih de veriyim mi der gibi baktı." Neyse uğraşmış kavun değil ama karpuz peynir bulmuş. Kendisine minnettarız. Galiba beni çok yaşlı ve 40 yıllık rakı içicisi sandıklarından adam rakıları tepeleme doldurmuş. Ben o dev rakılardan 3 tane içtim bi güzel. Sonlara doğru hafızamda kopukluklar var resmen. Birilerine laf yetiştirdim, sürekli güldüm ve konuştum, devamlı yanımdakilere sarıldım, ya sanırım o garson çocuğa da asıldım bi ara. Ya neyse çocuk beni orta yaş bunalımına girmiş bir teyze olarak değerlendirmiş olabilir muhtemelen çünkü sürekli çok kibar davranıp gülüyordu. Masadaki kalabalık bi süre sonra azalarak yok oldu. Artık gitme vaktiydi. Birinin masada unuttuğu küçük yuvarlak güneş gözlüklerine sahip çıktım birden.
Dolmuşa bindiğimde artık burnumun ucunu göremeyecek durumdaydım ve nedense gözümde siyah yuvarlak güneş gözlükleri ile ağzım yarı açık uyuklamışım. Yolu hatırlamıyorum bile.

Bir ara dolmuşçu:
- Arkadaki uyuyor mu? Ömüre geldik. Nerde ineceğini biliyor mu yahu???
- Nerde ineceğimi biliyorum ben yahuu...Çamlıkta inicejjjmm...
- NE?
- Jamlık jamlıkk...

Büyük ihtimalle o gözlüklerden beni kör zannettiler. Yazık adamlar yardım etmeye çalışıyodu belki de...Kimbilir. Neyseki ineceğim yeri bulup evin yolunu buldum. Bazen hayret ediyorum kendime. Zor işler başarabiliyorum...