Çok saçmaydı. Burger King' in terasında oturmuş öylece aldığım bilmemne menüsünü ne kadar yemek istemediğimi ve sevmediğimi düşünüyordum ki birden patır patır kelimeler ağzımdan dökülüverdi. Konuşan ben değildim. Sonra gözlerimi açmıştım kocaman, gözlerim doldu. Patır patır yaşlar döküldü. Işıklar değişti, etraf flulaştı, sesler boğuklaştı. Bir şeyleri yanlış yapıyordum ve algılayamıyordum. Duymuyorum hiçbir şey, şehri duymuyorum. Geri dönmek istiyorum ben hep. Nerede benim çocukluğum? Umudum kalmadı birden gene. Yine o aptal kız oldum birden. Sümüklerini çeken- hep ağlayan kız. Bir daha istemiyorum o halde görmeyi beni. Bir daha istemiyorum o kadar kötü hissetmeyi. Hayır.