Koluna dokunup başımı omzuna koydum. O an herşey daha iyi geldi. İçimden sürekli neden bunu yapıyorum Tanrım neden bunu yapıyorum diyordum. Sanki son bir şanstı acaba geri mi dönsem diye. Oysa ki bu bir oyun değildi. İkimiz de biliyorduk.
Kim karar veriyor neyin doğru olduğuna dersin? İkimiz de çıkıp birimizin hayır ya nooluyo ki saçmalama demesini mi bekliyoruz? Ama aslında ne ben ne de sen biliyoruz neyin doğru olduğunu. İki kaybolmuş insan ve iki kaybolmuş kalp. Seni hala seviyorum. Kime ne!