2010

Rüyalardan uyanıp yürüdüğümüz yollar kadar özgürdük orada. Sokaklar boştu kalbimiz kadar. Kimsecikler yokken bile ileriye bakabilmekti önemli olan. Bir yok oluşun hikayesi gibi gün geçtikçe eriyen duygular ve verdiği acıya gülüyorduk beraberce. En azından beraberce. Her sabah ağrıyan akılsız başımızı vuracak taşları birer birer fırlattık oraya buraya. Taşlar birilerinin kalbinde olsa gerek şimdi. Gidenler için ağladık ağladık ağladık. Öfkemiz bitmedi ama en sonunda kalkıp yola devam etmeyi başardık. Biz gittik. Onlar kaldı şimdi. Gülüyoruz ağlamamak için ve hala sevebiliriz ölmemek için.