Konuşmaya ihtiyacım olduğunu düşünüyorum bu aralar. 
Konuşacak kimsem yok. Yakın arkadaşım yok, hayatımda hiç olmadı. Yakın arkadaş olarak seçtiğim insanlar beni seçmedi. İstemediler kısaca. Zorlamadım kendi haline bıraktım olanları. Belki de herkese iyi davranmaya çalışmaktı sorunum. Bu onları korkuttu ve benden uzaklaştırdı. Oysa ki ben de entrika, yalan ve dolan serpiştirseydim biraz aralara bana daha sıkı tutunurlardı. İnsanlara kusursuz davranmaya çalışmak onları kaybetmenin garantisidir. Kimse bunu istemez. Zaten kusursuzluk diye de bir şey yoktur. Yakınlık kurmaya çalıştığımız kişiler, onların canları isteyince yanlarında olmamızı canları isteyince uzaklaşmamızı istemiyorlar mı? Biz de aynı şeyleri başkalarından beklemiyor muyuz? 
Ne çok soru var.

Sormak zor.

Cevapları bilmiyorum.

Bugün arka arkaya 5 kişiye telefon ettim. 3 tanesi açtı. Üçü de konuşmak istemiyordu, bir an önce kapatmak istediler. İş yerimde yakın olmaya çalıştığım kız ise kibarca benden rahatsız olduğunu söyledi. Sanırım insanları rahatsız ediyorum. Aslında tam tersini yapmaya çalışırken kimsenin işine karışmazken oluyor bu. Nasıl oluyor bilmiyorum. Umarım bir gün cevabını anlarım.

Madem bu kadar yalnızım bir kitap yazayım artık diye düşünüyorum. Yıllarca biriktirdim. Belki de vakti geldi artık. 

Bu aralar üretim yapabileceğim duygusu beni çok mutlu ediyor :)